1/6 Mossellijm.
Lees de volgende tekst.
"Botsplinters kunnen plakken is een veel gehoorde wens in de medische wereld', zegt dr. Mieke van der Leeden. 'Botsplinters van een verbrijzeld been kunnen op dit moment niet meer worden teruggeplaatst. Het enige dat rest is vlakschuren en dat kan leiden tot ontstekingsreacties." Lijmen zou volgens medici een hele goede optie zijn. Ook het lijmen van inwendige wonden na een operatie zou uitkomst bieden.
De huidige meest toegepaste medische lijmen zijn net als hobbylijmen gebaseerd op cyano-acrylaat. Dat is goed te gebruiken als lijm voor de huid bij snijwonden, maar inwendig leidt dat tot ontstekingen en andere problemen. "Bovendien moet je voor inwendig gebruik een lijm hebben die biologisch afbreekbaar en biocompatibel is", zegt chemicus Haemers.
Gelukkig zijn er mensen die goed om zich heen kijken. De natuur heeft namelijk al een oplossing voor het probleem: plakken in een waterige en zoute oplossing. De blauwe zeemossel, Mytilus edulis, hecht zich zeer sterk aan vele objecten die in het zeewater liggen, drijven of staan. Ze doen dat met byssusdraden, waarin lijmeiwitten zitten. Deze lijmeiwitten bestaan uit lange ketens van aminozuren. Ze worden als een kleverig goedje uitgescheiden door de voetklier. Deze voetklier kan verschillende eiwitten produceren. Elk eiwit heeft een specifieke functie. Na enige tijd verharden de byssusdraden, ze worden dan taai en elastisch.
Van der Leeden: "Nu, deze byssusdraden, en eigenlijk het dotje lijm waarmee ze vastzitten aan een ondergrond (meerpaal of steen) is de sleutel tot een medische lijm voor inwendig gebruik. Het is een lijm met een goede hechtsterkte op een glad oppervlak in een zout en waterig milieu. De kracht van deze mossellijm en zijn fysische eigenschappen is precies wat medici nodig hebben."
Hoe het gehele lijm proces werkt is nog niet geheel begrepen. Het lijmproces van de mossel bestaat uit de volgende fases: het voorbehandelen van het substraat, het produceren van de lijm, het (uit)reageren van de lijm en het weer absorberen van de lijm. De mossellijm hecht op de metaalionen van een oppervlak. De lijm hecht niet op een super glad (teflon) oppervlak.
De eiwitten die de mossel gebruikt zijn genummerd van 1 tot 5 Mefp-1 (Mytilus edulis foot protein) is het eerste, in 1981 door Haemers, ontdekte eiwit. Mefp-1 en 2 zorgen samen voor de verbindingen (cross-links). De functie van Mefp-3 in de mosselijm is nog niet bekend.''
bewerkt naar de website www.delftintegraal.tudelft.nl/info/
Zie volgende scherm
-