1/5 Het ideale vrouwbeeld.
Het lichaam staat met stip genoteerd op de feministische agenda. Stonden in de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw 'gelijke rechten' en een 'eerlijke verdeling van de macht' centraal in het vrouwendebat, nu buigen feministische theoretici zich met bijna chirurgische precisie over het lijf.
Tijdens de jubileumweek, ter ere van het vijftienjarige bestaan van het Centrum voor Vrouwenstudies van de Katholieke Universiteit Nijmegen, wordt het vrouwenlijf van alle kanten beschouwd en bekeken. Historici, politicologen, seksuologen, filosofen, kunstenaars en IT'ers geven hun visie op vrouwelijke lichamelijkheid.
'De feministen van de tweede golf in de jaren zestig, zeventig verwaarloosden het lichaam,' verklaart Willy Jansen, directeur van het Centrum, de keuze voor het jubileumthema 'The body in culture'.
'Het biologische werd ontkend, omdat ze wilden bewijzen dat verschillen tussen mannen en vrouwen niet waren aangeboren en dus door maatschappelijke veranderingen konden worden weggewist.'
Biologische verschillen bestuderen is weer toegestaan, zelfs in de mode (Raffia, het blad van vrouwenstudies spreekt over 'geobsedeerdheid'). Dat leidt tot ambivalente gevoelens bij de vrouwelijke theoretici, zo bleek op het congres dat de jubileumweek afsloot.
Want hoe moet de uitkomst worden geïnterpreteerd van het wetenschappelijk onderzoek dat Alkeline van Lenning van de Katholieke Universiteit Brabant vrijdag presenteerde? Van Lenning onderzocht 'de historische en culturele verschillen' van de Playmates, de modellen van de maand die sinds 1953 in het mannenblad Playboy paraderen.
(Uit: Janny Groen, Het lijf biologeert de nieuwe feministen, in de Volkskrant, 14 oktober 2000)